Leden Login

Try-out Joepie!

Tussen 20 en 40 zou het hoogtepunt van je leven moeten zijn. Je bent jong, mooi, je hebt een volle kop haar en de wereld ligt voor je open.

David Galle heeft vooral het gevoel dat hij in die periode geen fluit heeft uitgestoken. Met de vijf avondvullende shows uit de voorbije 20 jaar als referentie bekijkt hij zijn leven opnieuw. Maar nu met de ogen van iemand van 40.

Een show van David Galle? Dat is een rollercoaster aan vlijmscherpe beschouwingen en trefzekere observaties over Het Leven, gewikkeld in een humoristische folie. En nu meer dan ooit, want hij kijkt in zijn nieuwste productie ‘JOEPIE’ met de ogen van nu naar zijn jongere ‘ik’. 

2020 is een bijzonder jaar voor stand-upcomedian David Galle. Hij staat twintig jaar op het podium en hij wordt straks veertig jaar. En niet omgekeerd. “Tussen je twintigste en je veertigste liggen zogezegd je mooiste jaren. Je bent jong, je kunt alles aan, je hebt nog een kop vol haar, je bent sportief en aantrekkelijk, maar toch kamp ik met het gevoel dat ik in die twintig jaar niets heb uitgevreten”, zegt David. Gelukkig spreken de feiten hem tegen, want hij heeft wel degelijk vijf volwaardige zaalshows gemaakt in die tijdspanne: ‘D’, ‘Overleven in de Chaos’, ‘En Dan’, ‘Erover’ en ‘David Galle Komt’. Die shows waren telkens een weerspiegeling van Het Leven op dat moment, met alle hoogtes en laagtes die ermee gepaard gaan. 

“Nu ik 40 word, is het moment aangebroken om eens terug te blikken op al die verhalen die ik heb verteld. Met de ogen en de ervaring van nu, dus met nieuwe inzichten”, zegt hij. De ‘mature’ David Galle kijkt terug op zijn jongere ‘ik’, hoe hij toen in het leven stond en hoe hij de maatschappij analyseerde en fileerde. Hoe hij onder meer omging met de opvoeding van zijn jonge kinderen en hoe hij zijn relationele problemen onder handen nam of net niet. “Het is geen ‘best of’, maar eerder een terugblik op mijn levenslijn. Ik kijk achterom en ga na hoe ik in het verleden over bepaalde zaken dacht en hoe ik als mens in het leven toen functioneerde. Een vreemde gewaarwording, want ik stel nu al blinde vlekken vast. Als je een kind op de wereld hebt gezet, dan zit je als het ware in een soort babybubbel. Al je aandacht wordt naar dat kind gezogen en je interesse voor de andere dingen des levens slabakt. Plotseling ontwaak je uit die bubbel – je kinderen worden zelfstandiger, gaan naar school en kakken niet meer in hun broek – en dan heb je tijd over. Het is op dergelijke momenten dat koppels ontdekken dat ze uit elkaar zijn gegroeid. Wie ben jij? En wat betekent de andere voor mij? Ze zijn elkaar onderweg verloren. Zulke ‘levenswijsheden’ had ik in mijn eerste shows nog niet door. Nu dus wel. Ik herbekijk mijn ‘oud materiaal’ met de ogen en het verstand van nu. Dat leidt tot boeiende en grappige vaststellingen die ik in mijn nieuwe voorstelling ‘JOEPIE’ heb verwerkt.” 

De sterkte van de shows van David Galle zit hem in de herkenbare, geestige situaties uit het dagelijkse leven die hij op het podium aan de mensen vertelt. “Misschien wel”, beaamt hij. “Het zijn situaties die me bezighouden en telkens gelinkt zijn aan een bepaalde emotie. Ik probeer elke negatieve ervaring om te buigen tot iets positiefs zodat ik er iets kan over vertellen op het podium. Het publiek weet dit zeer te smaken, want ik mag achteraf elke keer veel reacties ontvangen. De mensen kunnen zich identificeren met bepaalde situaties en herkennen zichzelf erin. Ze putten steun uit het feit dat ze in hetzelfde schuitje zitten. Praten is zeer belangrijk, maar veel mensen spreken niet meer met elkaar. Vooral de oudere generatie heeft nog vaak neiging om ‘niets over zichzelf’ te vertellen. Als ze dan naar mijn show gaan kijken, merken ze dat bepaalde zaken wel bespreekbaar zijn. Comedians hebben dus wel degelijk een maatschappelijke functie te vervullen.” 

Het buitenbeentje als observator 

In zijn shows bewandelt David Galle niet meteen het pad van de actualiteit, maar brengt hij meer universele thema’s naar voren. “Ik heb het gevoel dat ik bij iedere show slimmer word, meer leer over mezelf en beter ontdek hoe de wereld ineen steekt. Door te schrijven kom ik tot een soort machine. Ik weet perfect waar ik naartoe wil, iedere zin heeft zijn betekenis en zijn effect. Gaandeweg leer je wat je wel moet schrappen en wat niet. Een grap werkt omdat je die op een bepaalde manier vertelt. In de opbouw geef je eerst bepaalde informatie. Als je de ‘vertelling’ in een nieuw daglicht zet en dan omdraait, dan zorgt dat voor een effect bij je publiek. Humor is de mensen kietelen op een plaats in de hersenen waar ze zelf niet aan kunnen. Zoals een beeldhouwer een stuk marmer bekijkt en er een schitterend beeldwerk in ziet, zo zie ik in de meest triestige situaties ook altijd een vleugje humor doorschemeren. Die persoonlijke verhalen zijn zeer interessant om te brengen. Angsten, twijfels, verlangens die dieper zitten... Veel mensen zullen zich in de situaties herkennen.” 

Waarom hij twintig jaar geleden begon met humoroptredens, kan hij niet echt goed benoemen. “Er was geen specifieke reden. Het is meer uit noodzaak dat ik op het podium sta. Ik had ook dokter kunnen worden, want ik heb een lelijk handschrift. Ik heb altijd een fascinatie gekoesterd voor mensen die op een podium staan. Ik ben geen aandachtshoer, maar mijn behoefte om stand-upcomedian te worden, zal wellicht te herleiden zijn tot mijn jeugdjaren. Ik was de jongste van drie en het buitenbeentje van de familie. Mijn twee broers klitten vaker samen, ik was de ‘achterkomer’ van de bende. Ik stond buiten de groep en als je buiten de groep staat, dan word je observator. Je ziet dingen gebeuren 

en je denkt daar over na. Ik was nogal een introvert, sociaal geïsoleerd en moeilijk kind op school. Geen goede schoolresultaten en als ‘dikke rosten’ had ik ook geen grote vriendenkring. Dat, in combinatie met toch een beetje drang naar aandacht, zorgde ervoor dat ik op een podium wilde staan. Met de spots op mij gericht. En allemaal moeten ze zwijgen, hun gsm afleggen en luisteren naar wat ik te vertellen heb over mijn observaties. Machtig, toch?” 

“Ik word dus veertig in 2020 en ik vind het jammer dat ik nu pas doorzie hoe ik zelf in elkaar steek. Wat ik wel kan en niet kan. Dat komt vooral door mijn zoon. Via hem heb ik eigenlijk ontdekt hoe ik zelf in elkaar zit en nu probeer ik hem te behoeden voor de fouten die andere mensen vroeger met mij hebben gemaakt.” 

“In het begin van mijn carrière durfde ik niet alleen op een podium te staan. Gelukkig vond ik een partner in crime met Laurent Winnock. We speelden typetjes, zoals Kamagurka en Herr Seele. Ik was de stille, gehuld in het trouwkostuum van mijn vader en een dikke bril op mijn neus. Ik trok een façade op, maar gaandeweg leerde ik dat je moet durven, doorzetten, dat je er moet staan. Hoe ouder, hoe beter je wordt. Hoe meer je hebt geleefd, hoe meer persoonlijke verhalen je kunt vertellen die herkenbaar zijn. Ik laat niet na om vaak met mezelf te lachen. Je moet de grap van en met jezelf durven opzoeken en je zelf in bepaalde situaties plaatsen. En dat zal ik in mijn nieuwste show ‘JOEPIE’ zeker ook weer doen”, aldus David Galle.